இவளிடம் சொல்ல வேண்டுமென்று ஊர்மிளாவுக்குத் தோன்றியதே, அதைத் தான் சொல்ல வேண்டும்.  சாதாரணமாக பல பேர் எல்லாவற்றையும் எல்லாரிடமு� 

உஷாவின் பக்கம் நன்றாகத் திரும்பி உட்கார்ந்து கொண்டு அந்தப் பெண்ணும் உஷாவும் பேசுவதை வித்யா உற்று கவனிக்கலானாள்.  வேறு எங்கையோ � 

ஆட்டோக்காரப் பெரியவர் நல்லவராகத் தெரிந்தார்.  இடத்தைச் சொன்னதுமே "போலாம். முப்பது ரூபா கொடுங்க.." என்று நியாயமான ரேட்டைச் சொன்னத� 

ஊர்மிளாவிற்கு சந்தோஷம் பிடிபடவில்லை. "சொல்லு, வேணி! மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்கள்லாம் வந்திட்டுப் போயிட்டாங்களா?" என்றாள்."அதுக்� 

அலுவலகத்திற்குள் நுழையும் பொழுதே இன்றைய காலை வருகையைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு கிருஷ்ணவேணி இல்லாதது ஊர்மிளாவிற்கு என்னவோ போலிரு� 

வித்யா வீட்டிற்கு வந்ததும் வெளி கிரில்க்கதவை சாத்தி விட்டு முதலில் 'செந்தாமரை'யைப் புரட்டிப் பார்த்தாள்.  மேலோட்டமாகப் பார்க்� 

உஷா ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்து கொண்டு, ஏதோ வார இதழைப் புரட்டிக் கொண்டிருப்பது உள்ளே நுழைந்த பொழுதே வித்யாவிற்குத் தெரிந்தது.வித்யாவை� 

எழுத்துப் பட்டறை என்கிற சொல்லை இதற்கு முன் கேள்விப்பட்டதில்லை வித்யா.  அதனால், ரிஷி அந்த வார்த்தையை உச்சரித்த பொழுது விநோதமாக ந 

"சொல்லுங்க, உத்தமபுத்திரன்!"உத்தம புத்திரன் தயங்கித் தயங்கித் தான் பேசினான்.  ஸ்பீக்கர் போன் நிலையில் ஃபோனை வைத்திருந்ததால், அவ� 

தலைசாய்த்து 'இந்த மெஜாட்டியோ கதை', 'பார்வை'கதை போல இருக்குமா, ரிஷி?" என்றாள் ஊர்மிளா."படிச்சிட்டு இருக்கறதா இல்லையாங்கறதை நீங்க தான்