புழுதி பூத்திருந்த வீதி தன் அகலநீளம்காட்டிகண்ணடித்துச் சிரிக்கிறது அன்றாடம் ந� 

சுழன்ற சக்கரங்கள் கடந்த தூரம் எவ்வளவு எனத்தெரியவில்லை.அவர் சொல்கிறார், “சார் காலையில நாலு மணிக்கு எந்திரிச்சிருவேன் சார்.அப்பி� 

            செல்போனில் வரிசையாய்  எண்களை அழுத்தியபோதுதான்  பளிச்சிடுகிறது.இது நாள்வரை அழைக்காமல் விடுபட்ட நண்பர்களின� 

பிரியங்களுக்கு ஆட்பட்டுப் போவது மிகவும் கொடுமையாகவும், தர்மசங்கடம் ஏற்படுத்துவது மாயும்/அவன் வந்து கொண்டிருந்த மாலை ஆறு மணிக்� 

எட்ட நின்ற குழந்தையை கை நீட்டி அழைத்தபோதும் பக்கம் வர மறுக்கிறது.அருகில் செல்கிறேன்,விலகிப்போகிறது.பிஸ்கட் தருகிறேன் வாங்க மறு� 

முதலாமவர்  தங்கத்துரை, இரண்டாமவர் சார்லஸ்,இரண்டு பேருமே டீக்கடை வைத்திருக்கிறார்கள்.முதலாமவர் நண்பர்,இரண்டாமவர் தோழர்.எத்தன� 

நண்பன்சொல்கிறான்.பேசாமல் ஆடு,மாடுநாய்,பூனை எனவளர்த்துக்கொண்டுஅதனுடன்பேசிப் பழகிக் கொள்ளலாம்.அதன் அழகில்அகமகிழ்ந்து போகலாம்.� 

                        எழுதிய கடிதம் வந்து சேர்ந்ததா உனக்கு எனத்தெரியவில்லை.எழுதாத கடிதத்தின் வரிகள் வார்த்தைகளாய் உ� 

விரட்டப்படுவது ஒன்றாகவும், விரட்டியது நான்காகவும் இருக்கிறது. தெற்கிலிருந்து வடக்குப் பார்த்ததாய் நீண்ட சாலை கருநிறம் பூசி � 

                 இன்று காலைஞாயிறு விடுமுறை என்பதாலா என்ன?கோழிகள்ஒன்றையும்காணவில்லையே?இது சாமி மாதம்தானே?நேர்ந்து கொண்�